Historia Święta Dziękczynienia

User Rating: / 33
KiepskiSuper 

We wrześniu 1620 roku mały statek o nazwie „Mayflower” opuścił angielski Plymouth ze 102 pasażerami na pokładzie. Była to mieszanka religijnych separatystów szukających nowego domu, gdzie mogliby swobodnie praktykować swą wiarę, jak i innych osobników skuszonych obietnicą prosperity i własności ziemskiej w Nowym Świecie. Po zdradliwym i niewygodnym 66-dniowym rejsie zarzucili kotwicę blisko przylądka Cape Cod, daleko na północ od ich celu, czyli ujścia rzeki Hudson. Miesiąc później Mayflower przepłynął zatokę Massachusetts, gdzie Pielgrzymi, jak teraz się na nich mówi, zaczęli zakładanie wsi Plymouth
Indianin Squanto

Podczas pierwszej trudnej zimy większość kolonistów pozostała na pokładzie statku, gdzie narażeni byli na szkorbut i wybuchy chorób zakaźnych. Jedynie połowa z pasażerów i załogi Mayflower dożyła pierwszej wiosny w Nowej Anglii. W marcu osadnicy ruszyli w głąb lądu, gdzie odwiedził ich Indianin Abenaki, który pozdrowił ich po angielsku. Kilka dni później powrócił z innym rdzennym mieszkańcem Ameryki – Squanto, członkiem plemienia Patuxet, który został porwany przez angielskiego kapitana i sprzedany jako niewolnik zanim uciekł z Londynu do ojczystego kraju wraz z wyprawą badawczą. Squanto nauczył Pielgrzymów osłabionych przez złe odżywianie i choroby jak uprawiać kukurydzę, uzyskiwać sok z drzew klonu, chwytać ryby w rzekach i unikać toksycznych roślin. On również pomógł osadnikom zawrzeć sojusz z miejscowym plemieniem Wampanoag, który trwał ponad 50 lat i niestety pozostaje jednym z nielicznych przykładów harmonii między europejskimi kolonistami i rdzennymi Amerykanami.

W listopadzie 1621 po tym, jak pierwsze żniwa Pielgrzymów okazały się pomyślne, Gubernator William Bradford zorganizował z tej okazji święto i zaprosił grupę rdzennych Amerykanów, w tym wodza Wampanoag – Massasoita. Trwające trzy dni święto nie nazywało się wtedy jeszcze świętem dziękczynienia.

Drugie święto dziękczynienia Pielgrzymi obchodzili w 1623, aby uczcić koniec długiej suszy, która zagrażała plonom i ponagliła Gubernatora Bradford do zawołania religijnego postu. Coroczne lub okazjonalne dni postów i dziękczynienia stawały się zwyczajem również wśród innych osadników Nowej Anglii. Podczas amerykańskiej rewolucji kongres wyznaczył jeden lub więcej dni dziękczynienia na rok a w 1789 roku George Washington wydał pierwszą proklamację dziękczynienia w imieniu rządu Stanów Zjednoczonych. Jego następcy John Adam i James Madison również wyznaczyli dni dziękczynienia podczas swych prezydentur.

W roku 1817 Nowy Jork został pierwszym w kilku stanów, które oficjalnie przyjęły coroczne Święto Dziękczynienia; każdy w innym dniu. Na Południu tradycja wciąż jednak pozostawała nieznana. W 1827 roku uznana dziennikarka i pisarka Sarah Josepha Hale rozpoczęła kampanię na rzecz ustanowienie Święta Dziękczynienia świętem państwowym. Przez 36 lat publikowała artykuły, pisała listy do gubernatorów, senatorów prezydentów i innych polityków, aż wreszcie Abraham Lincoln przychylił się do jej próśb i w 1863 roku, gdy wojna domowa trwała w najlepsze, ustanowił Święto Dziękczynienia na ostatni czwartek listopada. Tak było do 1939 roku, gdy Franklin D. Roosevelt przesunął święto o tydzień wcześniej, aby podnieść sprzedaż w okresie wielkiego kryzysu. Plan Roosevelta zwany „Franksgiving” (w wolnym tłumaczeniu Święto Frankczynienia) spotkał się z ogromnym sprzeciwem i w 1941 roku prezydent podpisał ustawę wyznaczającą Święto Dziękczynienia na czwarty czwartek listopada.

Niektórzy uczeni poddają w wątpliwość, czy rzeczywiście to w Plymouth było pierwsze święto dziękczynienia. Historycy notują bowiem inne ceremonie wśród europejskich osadników w Ameryce Północnej, które poprzedzały ceremonię Pielgrzymów. Na przykład w 1565 roku hiszpański podróżnik Pedro Menendez de Avile zaprosił członków plemienia Timucua na obiad po tym mszy dziękującej Bogu za szczęśliwy powrót jego załogi. 4 grudnia 1619 roku grupa 28 brytyjskich osadników dotarłszy do miejsca znanego jako Berkeley Hundred proklamowali tę datę, jako dzień dziękczynienia Wszechmocnemu Bogu.

Niektórzy ukazują wątpliwości wobec sposobu, w jaki przesłodzona historia Pielgrzymów i Indian Wampanoag maskuje krwawą historię konfliktu między rdzennymi Amerykanami i europejskimi osadnikami. Od 1970 osoby wyrażające swój sprzeciw spotykają się w Święto Dziękczynienia na szczycie Cole's Hill nieopodal Plymouth, aby uczcić „Narodowy Dzień Żałoby”. Podobnie dzieje się w kilku innych miejscach w USA.

Czytaj tekst źródłowy

 
Nasz Newsletter

*

(*) Pola obowiązkowe

Rozmiar czcionki